اندیشه های نا تمام

X

< اندیشه های نا تمام

که می نویسم شعر یعنی اینکه آغاز می کنم با تو بودن را . اگر چه تلخ روزگاریست...... فریاد


	درباره وبلاگ تاره آغاز کار است که عشق باشد دیگر جوانی با تو همسفر می شود. سال و ماه پای کنار می کشند تا تو بمانی در کنار شعرهایت و آنهایی را که دوست می داری . نوشته ام نه کم ولی هنوز نیاز به سرودن و نوشتن رهایم نمی کند که میدانی سپید ها سیاه می شوند و تو برای زنده ماندن باید عاشق بمانی و ........ راستی را پیشه کنی و چشم به تولد روز نبندی -شاید هم کسی آزادی را با تو بخواند . نقل شعر های این وب لاگ با قید اسم شاعر بلا مانع است! ایرج عبادی منوی اصلی صفحه نخست پست الكترونيك آرشيو مطالب آرشیو مطالب اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 مهر 1386 فروردین 1386 آرشيو پيوندها تنها پرواز نمی کنم زام و کانی یاد داشتهایم تا رسیدن ............به ! وه شه ن شیعر جبهه ی متحد کرد رز سیاه ماه من نقطه ته خط حرف تو حرف دو کلمه حرف حسابی وب لاگ خالد محمد زاده كوردستان - ماموَستا و خويندكاراني بی پرده - سایت تازه ی ایرج عبادی راه اندازی شد دوباره شروع کن اخوان ثالث و شعرهای ماندنی ژانی گل بسوی 8 مارس تازه های ادبی پرواز با بالهای آبی عشق پسا غزل 'سروده هاي زردشت کورش همه خوانی RSS ترجمه قالب رضا امین زاده Powered By BLOGFA.COM


	تمامی تو ..... تمامی تو ..... ایرج عبادی وقتی مهر بانی طعم تلخ خشکسالی ضربان دل را چشید نگاه پرنده در گندمزار عاتفه ساده نبود مرگ پرواز هیچ پرنده ای ساده نیست ! من تمامی تو را باور کرده ام کجای قصه نا تمام مانده است ؟ \|+\| نوشته شده توسط ایرج عبادی در سه شنبه هفدهم اردیبهشت 1387 \|


	پاس کاری پاس کاری ایرج عبادی می خواهی مرا به کجا پاس دهی؟ غم، دووری، انتظار یا که آغوشت اینکه شاهکار تازه ای نیست! من دریپ زدن را از تو یاد گرفتم می دانستم از گل زدن می ترسی توپ هم که نیستی با آن بال های سپید ، بلند و ماندنی هنوز که بوسه ی اول است! هر کجای قصه می خواهی مرا بشمار هاف بگ، فوروارد ، بک یا ...... یادم آمد من قهرمان دو ماراتن بوده ام اگر در گل هم نیاستی باز به تو می رسم گریزی ، نه می گفتی: هواپیما چیز بدی نیست و دلت پیش طوقی ست گفته بودی : " تو هم پرواز و هم بال منی " پس پاس بده ! 10 فروردین 87 \|+\| نوشته شده توسط ایرج عبادی در شنبه دهم فروردین 1387 \|


	سال نو مبارك هر روزتان نو روز نو روزتان پیروز \|+\| نوشته شده توسط ایرج عبادی در سه شنبه بیست و هشتم اسفند 1386 \|


	نه اینگونه نه اینگونه ایرج عبادی عشق را در نیمه ی اول روز دور می زنم به دور خورشید که می گردم یادت تکرار می شود نیستی یا در سفر فراموشی؟ سرما ی شلوغ بیداد می کند کمی دوری هم کم نیست وقتی چشمهایت را دوره می کنم گرم می شوم شهر تاریکی جا عوض می کند نیمه ی دوم روز شعری می شود تا غروب و عربت را با تو تقسیم کنم ! تابستان 86 \|+\| نوشته شده توسط ایرج عبادی در دوشنبه پانزدهم بهمن 1386 \|


	یک فرسخ یک فرسخ کم می آورد شعرم از نگاهت شکستن به معنای آیینه یا پسته نبست پشت را از زیر بار هفت طبقه رها کردن تا نشکند در حجم موهایت! انار را که صدا زدی شب از نیمه قدش را بالا میکشید بوسه را خواندم تا بگویم که ترا از برم! یک فرسخ که چرحیدم نشکستم که آغوشم پر شده بود از تو و ستاره باران ! 31 شهریور 1386 \|+\| نوشته شده توسط ایرج عبادی در پنجشنبه پنجم مهر 1386 \|


	دایره ای جادویی دایره ای جادویی خواستنت سبز سبزینه ی چشمان ترا تا سرشاری چشمه ی بهاران می برد آمدنی ست ، رها در باران که قامت زمان را دشتی پر گل می کشد این حادثه دوستی را به آرزوی رنگین کمان می کشاند خشت ، خشت خانه ی احساسم می شود با تو هموار شود که ماندنت گلدانی از شعر و تصویر وبی تابی ستاره که آغوشت غزل روشنترین ترانه های یاغی من! حطی کشیدم زیز واژه عشق دیدم دوخط – هلالی از مهتاب دایره ای ست جادویی بی انتهای گریز از هر جا بیاییم در آغاز و پایان بهم می رسیم . ایرج عبادی \|+\| نوشته شده توسط ایرج عبادی در دوشنبه بیستم فروردین 1386 \|


	ماهی های احساس ماهی های احساس صدای نقاره های دوست می آید که می رسد این سوار سرخ آجین هر چهار شنبه یک بار با تبرک جامی نو رها در شولای فصل ها می برد از آتش ، باور های کهنه ی زردی را و می کارد در غربت کوچه های تنهایی ازدحام اشتیاق گلها را تا هفت شین جا مانده را به هیات هفت سینی دگر بگرداند و می شود کور آنکه ماهی و آیینه و چراغ را دور بیاندازد صدای طبل های آمدن میترا می آید تا تمامی سبزه های شعر را در باور مهربان سپیده و پرواز بالا بلند عشق جای دهد که شنل رنگین آفتاب در انتظار میهمانی ماهی های احساس من و تو ! اسفند 85 - سنندج \|+\| نوشته شده توسط ایرج عبادی در شنبه نوزدهم اسفند 1385 \|


	واهمه واهمه از شکستن غرور واژه های تو عطر باغچه هم شکست و قنارهای سر کش آواز حجم تنگ قفس را دو برابر دیدند آینه ها که در برابر تاریکی ایستادند خورشید ترک روشن هجرتش را بر اسب بسته بود با کوله باری از اندیشه ها ی بریده و خمیازه های عزلت این همه فاصله میان باران و کبوتر و مهتاب یعنی اینکه روشنایی را قده غن کرده اند می دانم که انباری پر قلمت خالی نمی شود اگر شکستگی دستم را گچ نگیری خودتت را در نوبت بعدی انداخته ای! در این حافظه ی نشسته جایی پر ندگان صوت را می شکنند و در جایی صداهای شکسته را بدار می آویزی از واهمه ی ازدحام داس و خنجر قصیده ام چه کوتاه شده است ! 24/11/ 85 سنندج \|+\| نوشته شده توسط ایرج عبادی در چهارشنبه بیست و پنجم بهمن 1385 \|


	هوایی باز شمع دانست که جان دادن پروانه زچیست هرگز نشنیدیم ز پروانه صدایی هوایی باز شبیه رویاهای دوری که کولی ها تعبیرش را نمی دانند خسته ام و عقربه ها فرسوده ام میکنند ابر تنهاییم خاکستری و بی باران و چشمانی که تقدیر مرا می بافد اسمش را می گذارم روز نه شاید شمارش معکوس شلیک فریادها نزدیک است امواج بی رحمند و دلم را مپرس ! تواز زمان رفته ام عزیزتری! و از پرنده ی آنسوی ویترین کودکیم خوش بال تر آخر قصه را هنوز نمی دانم برای آمدنت و رسیدن به هوایی باز چند فرسنگ باید شکست این پنجره دیگر تحمل بسته ماندن را ندارد من آماده ی ویران شدنم ! سنندج – شب دوم بهمن ماه85 \|+\| نوشته شده توسط ایرج عبادی در یکشنبه یکم بهمن 1385 \|


	نه - گویا تو هم نه ، گویا تو هم ! کمی آرام تر توقف ممنموع مثل دوست داشتن این جاده کی به ستاره می رسد تا همه چیز در آسمان آبی شود قصد انکار سپیده را ندارم که میان اینهمه تاریکی و نجوا گام بر می داری دلسردم و این ربطی به زمستان ندارد در تنور دستهایت دیگر هیزمی ، نه گویا توهم از اهالی این شهری که نمی خندی و دور........ میدانم یخ زده ای ! سنندج 15ر10ر85 \|+\| نوشته شده توسط ایرج عبادی در جمعه پانزدهم دی 1385 \|


	شب یلدا آبی ترین قصه سیبی که در دستهایم می گردد با همه ی سرخی از آن تو می نویسم: باد آرام ونم نم باران و بهاران و تو می نویسی : تو موج ها که در اوج موج می زنند سرریز آبند یا آبند خاطره! آبی ترین قصه ی کوتاه را در کتابی که شش دانگ آنرا به نامم کرده ای اینگونه با دستهایت که حالا از آن من می نویسم : تو شب یلدای 85 \|+\| نوشته شده توسط ایرج عبادی در چهارشنبه سیزدهم دی 1385 \|


	رنگها - نه کرشمه ی سیاه قلم رنگ ها - نه کر شمه ی سیاه قلم تصویری از جنس خط و ا حساس در باور آفتابیت می شود بهانه ای تا نقاش خوش دست پنجره ی رنگین کمان را در هوایی تازه باز!