تبليغاتX
< اندیشه های نا تمام - هوایی باز
که می نویسم شعر یعنی اینکه آغاز می کنم با تو بودن را . اگر چه تلخ روزگاریست...... فریاد
 هوایی باز

 

 شمع دانست که جان دادن 

پروانه زچیست

هرگز نشنیدیم ز پروانه صدایی

 

 

 

                                                   

                                            هوایی باز

شبیه رویاهای دوری

که کولی ها تعبیرش را نمی دانند

خسته ام

و عقربه ها فرسوده ام میکنند

ابر تنهاییم خاکستری و بی باران

و چشمانی که تقدیر مرا می بافد

اسمش را می گذارم روز

نه شاید شمارش معکوس

شلیک فریادها نزدیک است

امواج بی رحمند و

 دلم را مپرس !

تواز زمان رفته ام عزیزتری!

و از پرنده ی آنسوی ویترین کودکیم خوش بال تر

 آخر قصه را هنوز نمی دانم

برای آمدنت و رسیدن به هوایی باز

چند فرسنگ باید شکست

این پنجره دیگر تحمل بسته ماندن را ندارد

من

آماده ی ویران شدنم !

                                              سنندج – شب دوم بهمن ماه85

|+| نوشته شده توسط ایرج عبادی در یکشنبه یکم بهمن 1385  |
 
 
بالا
SCRIPT language=JavaScript1.2> //Disable select-text script (IE4+, NS6+)- By Andy Scott //Exclusive permission granted to Dynamic Drive to feature script //Visit http://www.dynamicdrive.com for this script function disableselect(e){ return false } function reEnable(){ return true } //if IE4+ document.onselectstart=new Function ("return false") //if NS6 if (window.sidebar){ document.onmousedown=disableselect document.onclick=reEnable } -p://www.webgozar.com/